Szpinak – nasiona mikroliści

PEŁNA TABELA SPECYFIKACJI

Informacje ogólne

Dane dotyczące uprawy

Informacje dotyczące zdrowia i wartości odżywczych

O NAS

Czym są mikrogreeny szpinaku?

Opis: Mikrogreeny szpinaku to młode sadzonki Spinacia oleracea, czyli zwykłej rośliny szpinaku. Uprawiane jako mikrogreeny, są zbierane, gdy mają dwa całkowicie otwarte owalne liście liścienne (a czasem pojawia się już pierwszy prawdziwy liść). Te mikro liście wyglądają jak miniaturowe wersje młodego szpinaku – są intensywnie zielone, soczyste i mają kształt włóczni. Smak jest zasadniczo taki sam jak świeżego szpinaku, ale często nawet łagodniejszy i słodszy, ponieważ spożywa się je w bardzo młodym stadium. Szpinak ma lekko mineralny posmak (niektórzy nazywają go łagodną kwaskowatością lub smakiem przypominającym żelazo), który może być obecny w mikrogreenach, ale ogólnie są one delikatne dla podniebienia. Nie są wcale gorzkie, zwłaszcza jeśli są uprawiane w odpowiednich warunkach. Ich konsystencja jest niezwykle delikatna, znacznie bardziej niż grubsze liście słonecznika lub pędy grochu. Mikrogreeny szpinaku praktycznie rozpływają się w ustach, co sprawia, że są doskonałe dla osób poszukujących delikatnej zieleni. Są nieco mniejsze w porównaniu z wieloma innymi mikrogreenami – często mają około 3-5 cm wysokości, a liście mogą mieć 1-2 cm długości. Chociaż nie dają ogromnej biomasy, rekompensują to delikatnością i wartościami odżywczymi.

Zastosowanie kulinarne: Mikrogreeny szpinaku można stosować wszędzie tam, gdzie używa się normalnych liści szpinaku, tylko w mniejszej formie. Świetnie nadają się do sałatek – można przygotować elegancką sałatkę z mikrogreenami szpinaku lub wymieszać je z innymi mikrogreenami, aby uzyskać bardziej złożony smak. Ponieważ mają łagodny smak, pasują do każdego rodzaju dressingu lub dodatków (owoców, orzechów, sera itp.) bez ryzyka kolizji smakowej. Doskonale nadają się również do koktajli i soków – dodaj garść mikroliści szpinaku do koktajlu, aby wzbogacić go o witaminy; ich łagodny smak nie dominuje, a dzięki miękkości łatwo się mieszają. W kanapkach lub wrapach dodają przyjemnej świeżości; warto rozważyć użycie ich zamiast sałaty, aby wzbogacić posiłek o składniki odżywcze. Można je również wykorzystać jako dodatek do zup (wyobraź sobie kremową zupę posypaną jasnozielonymi mikroliśćmi szpinaku) lub dań głównych – na gorącym daniu lekko więdną, podobnie jak młody szpinak, co wygląda bardzo apetycznie. Klasyczne zastosowanie: nałóż kopczyk mikroliści szpinaku na tost z awokado lub jajecznicę na śniadanie – wygląda to wykwintnie i dodaje wartości odżywczych. Dobrze komponują się również z owocami morza (szpinak i ryby to klasyczne połączenie), więc dodaj mikroliście szpinaku skropione odrobiną oliwy z oliwek i cytryny do smażonego łososia lub grillowanej ryby. Jedno zastrzeżenie: mikroliście szpinaku, podobnie jak pełny szpinak, zawierają szczawiany, których zawartość można zmniejszyć poprzez gotowanie, ale jako mikroliście są one zazwyczaj spożywane na surowo. Dla większości osób nie stanowi to problemu, ale osoby z kamicą nerkową powinny spożywać je z umiarem lub lekko blanszować. Jeśli chodzi o gotowanie: mikroliście szpinaku można delikatnie gotować – ponieważ są one tak delikatne, pod wpływem ciepła więdną niemal natychmiast. Wystarczy szybko wymieszać je z gorącym makaronem lub risotto przed podaniem, aby ładnie się połączyły. Należy jednak unikać długiego gotowania, ponieważ rozpadną się i stracą swój jasnozielony kolor oraz zawartość witaminy C. Szczerze mówiąc, najlepiej smakują na surowo lub lekko zwiędnięte. Można je również wykorzystać jako podkładkę pod delikatne białka lub nawet pod świeżą mozzarellę z odrobiną octu balsamicznego (jak mikro Caprese). Ogólnie rzecz biorąc, traktuj je tak samo jak młode liście szpinaku, ale jeszcze delikatniej – dodanie ich w ostatniej chwili jest kluczem do zachowania ich formy i składników odżywczych.

Korzyści zdrowotne: Szpinak ma reputację potężnego źródła składników odżywczych (pomyśl o Popeye!). Jako mikrogreeny, szpinak zapewnia wiele takich samych korzyści w potencjalnie bardziej skoncentrowanej formie. Te mikrogreeny są bogate w beta-karoten (prowitaminę A), który ma kluczowe znaczenie dla zdrowego wzroku, funkcji odpornościowych i zdrowia skóry. Zawierają również duże ilości witaminy C – przeciwutleniacza, który wspiera układ odpornościowy i syntezę kolagenu oraz pomaga w przyswajaniu żelaza (co jest korzystne, ponieważ szpinak zawiera również żelazo). Witamina E obecna w mikroszpinaku zapewnia dodatkową ochronę przeciwutleniającą, pomagając zwalczać stres oksydacyjny. Mikroszpinak jest niezwykle bogaty w witaminę K1 – ważną dla krzepnięcia krwi i współpracy z wapniem w budowie kości. W rzeczywistości niewielka porcja mikroszpinaku może pokryć dzienne zapotrzebowanie na witaminę K. Do tego dochodzą minerały: żelazo do transportu tlenu we krwi (zawartość żelaza w szpinaku jest znaczna, choć nie całe jest ono łatwo przyswajalne, chyba że spożywa się je wraz z witaminą C – na szczęście szpinak zawiera również witaminę C), wapń i magnez dla kości i funkcji mięśni oraz potas dla zdrowia serca i równowagi płynów. Szpinak jest również bogaty w kwas foliowy (chociaż nie został on wyraźnie wymieniony powyżej, szpinak jest znany z zawartości kwasu foliowego), który jest niezbędny do podziału komórek i szczególnie ważny dla kobiet w ciąży. Mikrogreeny prawdopodobnie zachowują tę zawartość kwasu foliowego. Kolejny składnik: szpinak jest jednym z bogatszych źródeł luteiny i zeaksantyny, karotenoidów, które w szczególności wspierają zdrowie oczu i mogą zmniejszać ryzyko związane z wiekiem zwyrodnienia plamki żółtej (mikrogreeny o intensywnie zielonym kolorze prawdopodobnie zawierają ich dużo). Szpinak zawiera również flawonoidy i polifenole, które mają właściwości przeciwzapalne i przeciwnowotworowe. Niektóre badania wskazują, że związki zawarte w szpinaku mogą spowalniać wzrost komórek nowotworowych – mikrogreeny, zawierające skoncentrowane fitochemikalia, mogą być potencjalnie jeszcze bardziej skuteczne w przeliczeniu na gram. Jak wspomniano, szpinak (mikrogreeny lub nie) zawiera kwas szczawiowy, który może wiązać się z minerałami, takimi jak wapń i żelazo, zmniejszając ich przyswajalność i potencjalnie przyczyniając się do powstawania kamieni nerkowych u osób podatnych. Mikrogreeny mogą zawierać nieco mniej szczawianów niż dojrzałe liście, ale nadal ich nie brakuje. Jednak połączenie mikrogreenów szpinaku z produktami bogatymi w witaminę C (np. cytrusami w sosie) może zwiększyć wchłanianie żelaza i nieco złagodzić działanie szczawianów. Krótko mówiąc, mikrogreeny szpinaku są bogatym źródłem składników odżywczych: wspierają zdrowie kości (witamina K i wapń), odporność (witamina A, C), skórę i oczy (witamina A, luteina) oraz zdrowie krwi (żelazo, kwas foliowy). A ponieważ mikrogreeny są delikatne, można zjeść ich więcej niż surowego dojrzałego szpinaku, dzięki czemu dostarczy się organizmowi więcej składników odżywczych. Są doskonałym dodatkiem do zbilansowanej diety, zwłaszcza dla osób, które chcą zwiększyć spożycie mikrolistki warzyw w niewielkiej ilości.

Cechy uprawy: Mikrogreeny szpinaku są nieco trudniejsze w uprawie w porównaniu z prostymi mikrogreenami rzodkiewki lub brokułów. Nasiona szpinaku mają stosunkowo niską zdolność kiełkowania i tempo kiełkowania (nawet dobre nasiona mogą potrzebować tygodnia, aby w pełni wykiełkować). Preferują również niskie temperatury – w naturze szpinak kiełkuje w chłodnej wiosennej glebie. Zbyt wysoka temperatura może spowodować słabe kiełkowanie, a nawet spoczynek nasion. Dlatego często zaleca się kiełkowanie ich w chłodniejszym miejscu (~18°C) i unikanie bardzo ciepłych warunków. Kolejna kwestia: zgnilizna siewek – sadzonki szpinaku są podatne na problemy grzybowe, takie jak Pythium (zgnilizna korzeni), jeśli są przechowywane w zbyt wilgotnym i ciepłym miejscu. Dlatego kluczowe znaczenie ma stosowanie dobrze przepuszczalnego podłoża i ostrożność podczas podlewania. Nasze nasiona szpinaku są wysokiej jakości (często odmiana „Lorelay” lub podobna, znana z mikrogreenów). Mogą być „łuskane” lub nie – nasiona szpinaku często mają papierową powłokę (pochodzącą z owocu), a czasami również kolce. Nie ma w tym nic złego, nasiona wykiełkują nawet z nimi. Nie zalecamy namaczania nasion szpinaku – w przeciwieństwie do wielu mikroziół, namaczanie szpinaku może w rzeczywistości zmniejszyć kiełkowanie, ponieważ nasiona mogą się udusić lub szybko pokryć grzybem (szybko wchłaniają wodę i mogą stać się podatne na gnicie). Najlepiej wysiewać je suche do wilgotnego podłoża. W najlepszym przypadku można spodziewać się 80-90% kiełkowania (jeśli uzyskasz 100%, to jest to wynik niezwykły dla szpinaku). Aby uwzględnić niektóre niekiełkujące nasiona, wysiewaj je nieco gęściej niż np. brokuły. Nasiona szpinaku potrzebują również ciemności, aby dobrze kiełkować (są nieco wrażliwe na światło). Dlatego zaleca się dłuższe zaciemnienie, a nawet przykrycie glebą. Podczas kiełkowania korzystne może być również obciążenie nasion niewielkim ciężarem (aby zapewnić dobry kontakt z glebą i silniejsze korzenie). Kolejna rzecz: nasiona szpinaku są nasionami „karbowanymi” (w pewnym stopniu wielokiełkującymi? W rzeczywistości buraki i boćwina są wielokiełkujące; szpinak jest zazwyczaj jednokiełkujący, ale może mieć nieregularne kształty). Czasami z jednego nasiona mogą wyrosnąć dwie sadzonki, jeśli jest ono karbowane. W każdym razie mogą one wyrosnąć nieco nierównomiernie. Nie należy się zniechęcać, jeśli do czwartego dnia wykiełkowały tylko niektóre nasiona; inne mogą wykiełkować szóstego lub siódmego dnia. Należy uzbroić się w cierpliwość. Nasze nasiona są testowane pod kątem kiełkowania i zazwyczaj osiąga ono około 85% lub więcej. Przechowujemy je w odpowiedni sposób, ponieważ żywotność nasion szpinaku może spaść w bardzo wilgotnych/gorących warunkach. Kolejna uwaga: mikrogreeny szpinaku dają mniejszą masę, ponieważ nie mają dużych liścieni. Jeśli zasiejesz, powiedzmy, 100 g nasion szpinaku w tacy, uzyskasz mniej mikrogreenów w porównaniu z 100 g nasion rzodkiewki. Są więc nieco droższe w produkcji w przeliczeniu na wagę, ale są produktem premium. Kiedy już opanujesz warunki, które lubią (chłód, wilgoć, ale nie mokro, ciemność na początku, czas), są one łatwe w uprawie. Ponadto często są one oznaczone jako „średnio trudne” dla mikrogreenów – co oznacza, że nie są najłatwiejsze, ale z pewnością wykonalne przy odpowiedniej pielęgnacji. Podsumowując, uprawa mikrogreenów szpinaku może nauczyć Cię niuansów uprawy mikrogreenów, a wynik jest tego wart dla prawdziwych miłośników szpinaku.

INSTRUKCJA UPRAWY

Jak uprawiać mikrogreeny szpinaku?

Uprawa mikroliści szpinaku wymaga nieco większej uwagi poświęconej środowisku, ale można ją z powodzeniem przeprowadzić, postępując zgodnie z poniższymi wskazówkami:

1. Przygotowanie przed siewem: Upewnij się, że masz dobrze przepuszczalne podłoże. Dobrze sprawdza się drobna mieszanka do sadzenia nasion lub mieszanka z wermikulitem na wierzchu, ponieważ pomaga to uniknąć nadmiernego nawodnienia (szpinak nie lubi podmokłych warunków). Niektórzy hodowcy dodają nawet trochę piasku lub perlitu, aby zapewnić dodatkowe drenaż. Nie ma potrzeby namaczania nasion – w rzeczywistości należy unikać namaczania nasion szpinaku, ponieważ może to prowadzić do pleśni lub zniszczenia kiełków. Zamiast tego można umieścić nasiona w lodówce na jeden dzień przed wysiewem (krótkie schłodzenie może czasem poprawić kiełkowanie, ponieważ szpinak lubi chłód). Schłodzenie nie jest absolutnie konieczne, ale jest to sztuczka stosowana przez niektórych.
2. Wysiew nasion: Napełnij tacę około 3-4 cm zwilżonej gleby. Delikatnie ją wyrównaj. Nasiona szpinaku są większe (~3-4 mm), mają nieregularny kształt i mogą zawierać papierowe fragmenty. Aby zrekompensować współczynnik kiełkowania, należy stosować stosunkowo dużą dawkę wysiewu. W przypadku tacy o wymiarach 10x20 cali można użyć około 40-50 gramów nasion (niektórzy używają nawet więcej, ale należy uważać, aby nie dopuścić do zbytniego zagęszczenia, co może spowodować problemy z kiełkowaniem). Rozsyp nasiona równomiernie na powierzchni gleby – staraj się, aby nasiona były dość blisko siebie, ale najlepiej nie ułożone jedno na drugim. Ponieważ kiełkowanie wynosi tylko około 80%, gęstsze wysiewanie zapewnia, że taca nadal będzie pełna. Następnie przykryj nasiona cienką warstwą gleby lub wermikulitu (około 0,5 cm). Jest to ważne: nasiona szpinaku wolą ciemność do kiełkowania, a przykrycie zatrzymuje wilgoć i pomaga zrzucić łupiny nasion. Delikatnie spryskaj wierzch, aby zwilżyć warstwę przykrywającą.
3. Kiełkowanie/zaciemnienie: Przykryj tacę pokrywką lub, jeszcze lepiej, umieść ją w chłodnym, ciemnym miejscu. Szpinak najlepiej kiełkuje w chłodniejszych warunkach – idealna temperatura to około 15-20°C (59-68°F). Jeśli otoczenie jest ciepłe, rozważ kiełkowanie tacy w piwnicy lub klimatyzowanym pomieszczeniu z dala od źródeł ciepła. Możesz również przykryć tacę drugą tacą, a nawet położyć na niej niewielki ciężar (np. 1-2 funty). Ta technika obciążania może poprawić kiełkowanie, utrzymując nasiona w stałym kontakcie z glebą. Codziennie sprawdzaj wilgotność; utrzymuj glebę wilgotną, ale nie przemoczoną. Przez 5-7 dni prawdopodobnie nie zobaczysz zbyt wielu zmian – szpinak potrzebuje czasu. Około 4. lub 5. dnia możesz zauważyć pierwsze kiełki. Do 6. lub 7. dnia powinno pojawić się znacznie więcej. Nie panikuj, jeśli proces przebiega powoli – to normalne. Bądź cierpliwy i nie odkrywaj ich zbyt wcześnie. Poczekaj, aż większość nasion wykiełkuje (około 70% powierzchni powinno być pokryte kiełkami). Może to nastąpić około 7. lub 8. dnia po wysianiu. Jeśli do 9. dnia nie zobaczysz dużych obszarów bez kiełków, może to oznaczać, że nasiona nie wykiełkowały – w takim przypadku należy odkryć nasiona, aby uniknąć etiolacji tych, które wykiełkowały. Miejmy jednak nadzieję, że do około 7. dnia uda Ci się uzyskać ładną warstwę kiełków.
4. Faza świetlna: Gdy kiełkowanie jest wystarczające, należy zdjąć pokrywkę/obciążnik i wystawić tacę na działanie światła. Ważne: Jeśli to możliwe, należy robić to stopniowo – ponieważ kiełki szpinaku są przyzwyczajone do ciemności i chłodu, nagłe wystawienie ich na działanie intensywnego światła/ciepła może je zaszokować. Jeśli używasz lamp do uprawy, zacznij od nieco większej odległości, a po dniu zmniejsz ją. W przypadku światła naturalnego nie wystawiaj ich od razu na bezpośrednie działanie ostrych promieni słonecznych; na początku wystarczy jasne światło pośrednie. Pod wpływem światła zaczną zielenieć (początkowo mogą wyglądać na blade/żółte). Teraz jest również czas na zapewnienie dobrego przepływu powietrza – delikatnie cyrkulujący wentylator pomoże je wzmocnić i zapobiegnie gniciu. Jeśli to możliwe, utrzymuj niższą temperaturę (pod lampami może się ogrzać; jeśli temperatura utrzymuje się powyżej ~24°C, rozważ użycie wentylatora lub lekkiego zacienienia, aby utrzymać niższe temperatury). Mikrogreeny szpinaku rosną wolniej niż inne. W ciągu następnego tygodnia otworzą one liścienie i nieco urosną. Całkowity czas ekspozycji na światło może wynieść kolejne 7-9 dni. Mogą one nie osiągnąć takiej samej wysokości jak inne mikrogreeny; często osiągają około 5 cm wysokości. Nie należy się tym martwić – to ich liście są cenne.
5. Podlewanie: Teraz, gdy kiełki już wyrosły, należy przejść do ostrożnego podlewania. Najlepiej podlewać mikrogreeny szpinaku od dołu. Ich łodygi są delikatne, a podlewanie od góry może je uszkodzić lub sprzyjać rozwojowi pleśni na wolno rosnących częściach. Aby podlewać od dołu, należy wlać wodę do dolnej tacy i umieścić w niej tacę z mikrogreenami na kilka minut, aby nasiąkły. Należy to robić tylko wtedy, gdy gleba wydaje się wysychać. Na początku, ze względu na długi okres kiełkowania, gleba mogła pozostawać wilgotna przez kilka dni, ale teraz, gdy rośliny rosną i transpirują, będą potrzebowały wody co dzień lub co dwa dni. Należy jednak unikać nadmiernego podlewania — korzenie szpinaku potrzebują tlenu, a podmokła gleba w wysokich temperaturach sprzyja gniciu korzeni (Pythium). Dobra praktyka: podlewaj rano, aby nadmiar wilgoci mógł wyparować w ciągu dnia, a powierzchnia nie była mokra w nocy, kiedy jest chłodniej (zmniejsza to ryzyko pleśni). Upewnij się również, że taca jest osuszana po podlewaniu od dołu; nie pozwól, aby stale stała w wodzie. Jeśli zauważysz jakieś puszyste narośla lub miękkie łodygi, może to oznaczać zgniliznę – usuń dotknięte części, jeśli to możliwe, zwiększ przepływ powietrza i pozwól powierzchni nieco bardziej wyschnąć między podlewaniami. Możesz również zauważyć niektóre nasiona, które nigdy nie wykiełkowały – mogą one pokrywać się białym meszkiem (grzybem). Jeśli jest to pojedynczy przypadek, możesz usunąć te nasiona pęsetą. Bardzo pomocne jest utrzymywanie ogólnych warunków w chłodzie i przewiewie.
6. Zbiór: Mikrogreeny szpinaku będą prawdopodobnie gotowe do zbioru około 14-16 dni po posadzeniu (czyli mniej więcej tydzień po zakończeniu kiełkowania). Gotowość do zbioru ocenia się na podstawie liści: liścienie powinny być całkowicie otwarte i mieć intensywnie zielony kolor. Można nawet dostrzec pierwsze małe prawdziwe liście – w tym momencie mikrogreeny są gotowe do zbioru. Wysokość może wynosić około 4-6 cm (niektóre będą nadal krótsze). Można zbierać na dwa sposoby: albo ścinać całą uprawę naraz, albo zbierać stopniowo. Jeśli niektóre kiełki były opóźnione i są małe, można zebrać te wysokie, a resztę pozostawić na kolejne 2 dni. Często jednak, ze względu na powolny start, nadrabiają one opóźnienie i po 2 tygodniach są dość równe. Do zbioru użyj ostrych nożyczek lub noża. Ścinaj tuż nad linią gleby. Mikrogrejpfruty mają bardzo cienkie łodygi, więc ścinanie jest łatwe – należy postępować delikatnie, aby nie wyrywać korzeni. Prawdopodobnie będziesz ścinać małe pęczki na raz. Plon może wydawać się skromny, ale pamiętaj, że są to mikrolistki bogate w składniki odżywcze. Po ścięciu opłucz je w zimnej wodzie, aby usunąć ziemię (zwłaszcza że rosły przez jakiś czas, a podczas podlewania na dolne łodygi mogła dostać się niewielka ilość ziemi). Delikatnie osusz je lub odwirowaj – mogą się obić, więc obchodź się z nimi delikatnie. Ponieważ są delikatne, najlepiej spożyć je jak najszybciej. Jeśli chcesz je przechować, zawiń je w suchy ręcznik papierowy i umieść w zamkniętym pojemniku w lodówce. Powinny zachować swoją jakość przez około 5 dni, ale zdecydowanie najlepiej spożyć je w ciągu 2-3 dni. Jeśli na tacy pozostały niecięte mikrolistki, możesz je przechowywać dzień lub dwa dłużej, ale prawdopodobnie nie odrosną po drugim cięciu (szpinak nie regeneruje się po cięciu w fazie mikrolistkowej). Zasadniczo jest to jednorazowa operacja.

Sprawdź smak: Spróbuj swoje mikrogreeny! Mikrogreeny szpinaku powinny smakować jak łagodny młody szpinak, a może nawet mniej gorzki. Jeśli mają lekko cierpki smak (kwaśny), to jest to normalne – to kwas szczawiowy nadaje im ten smak (podobnie jak boćwina lub szczaw). Dobrze komponują się z nabiałem lub słodkimi smakami. Jeśli smakują bardzo mdło, być może zostały zebrane zbyt wcześnie (spróbuj poczekać, aż pojawią się prawdziwe liście). Jeśli są gorzkie, prawdopodobnie zostały zebrane zbyt późno lub były narażone na zbyt duże ciepło/światło, co spowodowało stres. Staraj się osiągnąć idealny moment, kiedy liścienie są w szczytowej formie.